Skip to content

Vandaag huilt mijn moederhart

Vandaag huilt mijn moederhart published on Geen reacties op Vandaag huilt mijn moederhart

autisme, zorg,WLZ, WMO, CJG, bewindvoering, mentorschap, curatele

Vandaag huilt mijn moederhart. Al sinds dit voorjaar werkt Kenzo naar volle tevredenheid bij de Smaakmakers. Eerst als stage, vervolgens als dagbesteding. Steeds voor tweeënhalve dag in de week. Toen hij nog op school zat was dat prima, net zoals in de zomervakantie. Na de zomer merkten we al gauw dat die tweeënhalve dag echt te weinig is. Wij en Kenzo zouden graag zien dat hij gewoon vier hele dagen daar naar toe kan.

Hij mist de structuur, weet niet wat hij met al die tijd moet doen. Vervolgens komt hij (logisch) bij ons: “Gaan we nog iets doen vandaag” horen we meerdere malen op een dag. Erg sneu en vervolgens gaat hij dan weer naar boven en stort zich op zijn laptop en muziek.

Eem tijd geleden heb ik dus bij het CJG aangegeven dat we graag meer dagdelen dagbesteding willen. Dat was geen enkel probleem, we hebben daar iemand getroffen die erg met ons meedenkt en bereid is zich in te zetten. Maar nu zijn we dus al weer een hele tijd verder en is er dus nog niks geregeld. Er is een administratief probleem tussen Amarant en het CJG. Het CJG zegt dat alles geregeld is, Amarant zegt van niks te weten. Ik ben al weken bezig om te proberen die twee partijen op één lijn te krijgen. Van de week heb ik de toezegging gehad van het CJG dat Kenzo per direct die vier dagen mag gaan werken ook al moet er achter de schermen nog wat geregeld worden. Kenzo mag er immers niet onder lijden. Maar vandaag bleek maar weer dat de bureaucratische rompslomp toch belangrijker is dan het welzijn van mijn zoon. Bij Amarant is één en ander nog niet in het systeem verwerkt en zolang dat het geval is kan hij dus geen vier dagen werken.

Het is zo frustrerend als ik probeer om alles in goede banen te leiden en vervolgens zo tegen een muur aanloop. Het is helaas tekenend voor de zorg in onze huidige maatschappij, uiteindelijk zijn de papieren en de cijfertjes (euro’s) belangrijker dan de cliënt. En dat vind ik erg verdrietig, ik word elke dag geconfronteerd met de effecten die het heeft op Kenzo. Dan zie ik hem zitten op de bank, en dat raakt me. Hij verdient het allerbeste, onze stoere knul met zijn hartje van goud. Het enige wat wij willen is dat zijn leven er toe doet, niet alleen voor onszelf maar vooral voor hem……. dus vandaag ben ik boos en gefrustreerd en huilt mijn moederhart

Liefs, Wendy

dank je wel, cliënt, levenspad, angsten, lef, moed, overwinnen, hart, werk

Dank je wel

Dank je wel published on Geen reacties op Dank je wel

dank je wel, cliënt, levenspad, angsten, lef, moed, overwinnen, hart, werk                                                                                                              Lieve cliënt(e),

                                                                                                                                                                                            deze brief is voor jou. Ik wil je graag bedanken voor je vertrouwen in mij. Je geeft mij de gelegenheid om een stukje mee te lopen op jouw levenspad. Je durft jezelf bij mij te laten zien zoals je bent.
Je maakt mij deelgenoot van jouw diepste gevoelens, angsten en overtuigingen en dat vind ik heel bijzonder. Samen gaan we de confrontatie met jouw verleden aan zodat je stapje voor stapje weer terugkomt bij wie je werkelijk bent.
                                                                                                                                                                                                 Ik mag je begeleiden bij het aangaan en overwinnen van je angsten. Dat vraagt ontzettend veel moed en lef van jouw kant maar keer op keer weet je me te verbazen bij de stappen die je zet. Je bent een prachtig mens en ik ben blij en dankbaar dat ik je heb leren kennen. Je geeft mij de kans om het werk te doen wat ik het liefste doe, om te kunnen werken vanuit mijn hart. Hoe bijzonder is dat? Zonder jou zou ik het niet kunnen en daarom vanuit de grond van mijn hart, dank je wel !!
                                                                                                                                                                                             Liefs, Wendy

Hoe staat het nu met de zorg voor Kenzo?

Hoe staat het nu met de zorg voor Kenzo? published on Geen reacties op Hoe staat het nu met de zorg voor Kenzo?

autisme, zorg,WLZ, WMO, CJG, bewindvoering, mentorschap, curatele

Het is al weer even geleden dat ik iets berichtte over de zorg voor Kenzo. Er is in de tussentijd echter veel gebeurd. We hadden een aanvraag lopen voor de WLZ (Wet langdurige zorg). We kregen vanuit hen het verzoek om nieuw psychologisch onderzoek met daarin IQ-gegevens. Zij moesten echter binnen zes weken een besluit nemen. Aangezien het met de huidige wachtlijsten onmogelijk is om binnen die termijn een nieuw onderzoek te realiseren hebben ze de aanvraag voorlopig laten vallen. Als er nieuw onderzoek is kunnen we de aanvraag opnieuw indienen.

Ik heb echter telefonisch contact gehad met de dame van het CIZ die het dossier van Kenzo in beheer heeft. Zij gaf aan dat op basis van de gegevens die er nu zijn het verzoek zal worden afgewezen. Hij komt daarvoor alleen in aanmerking als hij echt 24 uur toezicht nodig heeft. En dat is gewoonweg niet het geval. Ja er is veel aansturing en toezicht nodig maar er is ook heel veel dat hij zelf kan en daarbij is hij nog niet uitontwikkeld. Hij is nog leerbaar op diverse vlakken. Ook het CJG heeft het dossier anoniem voorgelegd aan het CIZ met dezelfde uitkomst: hij komt niet voor de WLZ in aanmerking.

Nou dat is duidelijk zou je denken maar niets is  minder waar. Achter de schermen heeft de WMO in Etten-Leur erop aangedrongen om toch die WLZ-aanvraag te doen. Zij willen de afwijzing zwart op wit hebben. Concreet houdt dit in dat we nog langer in onzekerheid moeten zitten over hoe de zorg gecontinueerd gaat worden. Niet echt fijn dus. We zijn nu op allerlei manieren bezig om dat onderzoek zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen. Pas als we die afwijzing hebben kunnen we met de WMO om tafel gaan zitten en kijken hoe we verder gaan. Ik weet inmiddels dat ze wel verplicht zijn om de zorg over te nemen dus ik zal ze de komende week gaan bellen om één en ander duidelijk te krijgen, zwart op wit wel te verstaan.

Inmiddels heeft Kenzo het gelukkig erg naar zijn zin bij de Smaakmakers. Het CJG heeft toegestemd om het aantal dagdelen voor dagbesteding uit te breiden met drie zodat hij binnenkort gewoon vier hele dagen kan werken, dat is ook wat hij zelf graag wil.

Verder ben ik de afgelopen periode heel erg aan het nadenken geweest over mentorschap, bewindvoering of onder curatele stelling. Ook daarin moeten we een besluit nemen wat ik persoonlijk heel erg moeilijk en dubbel vind. De natuurlijke weg is dat je als ouder je kind steeds verder loslaat en wij worden gedwongen maatregelen te nemen om hem tegen zichzelf en anderen die eventueel misbruik van kunnen maken te beschermen. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om een combinatie van mentorschap en bewindvoering aan te vragen. Onder curatele stellen vind ik zelf heel erg zwaar, we willen juist proberen hem zo goed mogelijk te begeleiden zonder hem álles uit handen te nemen. Ik kan alleen maar hopen dat we hier goed aan doen, mocht blijken dat het niet voldoende is dan kunnen we altijd nog “upgraden” naar curatele. Praktisch gezien houdt mentorschap en bewindvoering in dat wij gemachtigd zijn alle beslissingen op persoonlijk en financieel vlak te nemen. Ik heb gisteren de aanvraag in orde gemaakt, er ligt nu dus weer een hele dikke envelop klaar om opgestuurd te worden, waarna we binnenkort voor het kantongerecht moeten verschijnen om alles wettig te maken.

Al met al een hele heftige periode en helaas nog geen enkele duidelijkheid. Maar deze leeuwin gaat door met vechten zolang het nodig is…… to be continued

Liefs, Wendy

Zwart? Wit? Of toch grijs?

Zwart? Wit? Of toch grijs? published on 6 Reacties op Zwart? Wit? Of toch grijs?

 

zwart,wit,grijs,mens,therapeut,autisme.zoon,toekomst                                                                                                           Vandaag viel hij dan eindelijk op de deurmat, de uitspraak van het UWV over de toekomst van onze Kenzo. Ik heb maandag al telefonisch contact gehad met de arbeidsdeskundige dus ik wist wat hun oordeel zou zijn. Maar als je het dan zo zwart-wit op papier leest is dat voor deze moeder toch even slikken.

Zowel de verzekeringsarts als de arbeidsdeskundige hebben bij de uitspraak een heel verslag toegevoegd met hun bevindingen. En hoewel het meeste al bekend was omdat dat overgenomen is uit de dossiers die we zelf moesten aanleveren komt dat dan toch hard binnen. Hun conclusie is duidelijk, volgens hen heeft Kenzo geen arbeidsvermogen en zal hij dat in de toekomst ook niet ontwikkelen. Dat is erg zwart, voor mij in elk geval.

Het wit is wat we zelf inkleuren, wat we thuis van hem zien. De lieve jongen die een pan kippensoep voor me klaar had staan toen ik thuiskwam uit het ziekenhuis na een pittige operatie. Het wit is de lieve jongen die een prachtige blauwe orchidee met zorg heeft uitgezocht voor moederdag, omdat die zo mooi staat in mijn praktijk. De jongen die grapjes met mij maakt en mij loedertje noemt in plaats van moedertje. De lieve jongen die ik alleen zag huilen toen mijn moeder overleden was. De lieve jongen met het hart van goud, dat is het wit.

Het grijze is alles daar tussenin. De realiteit waarmee we moeten leven. Het grijze dat ook angst met zich meebrengt, zorgen voor de toekomst. Nu zijn wij er nog om alles in goede banen te leiden. En dat doen we met alle liefde. Maar er komt een dag , dan zijn wij er niet meer. Wie zorgt er dan voor Kenzo? Het huidige zorgstelsel wekt bij mij in elk geval niet veel vertrouwen, zeker niet als het om het welzijn van mijn zoon gaat. Wie komt er straks voor zijn belangen op? Ik vecht als een leeuwin voor hem, altijd gedaan. Zijn komst heeft mij destijds de kracht gegeven om het leven aan te gaan, om door te leven en hij heeft me zoveel over mezelf geleerd. Wie neemt dat straks over? Dat is het grijze.

En als therapeut zou ik tegen mezelf zeggen dat het niet zoveel zin heeft om me nu al zorgen te maken over een toekomst die er nog niet is. Maar ik ben niet alleen een therapeut, ik ben bovenal een mens. Als je me knijpt roep ik au, en als ik dan de uitspraak van het UWV lees, dan huilt mijn moederhart. Dus ik neem even de tijd om hier verdrietig over te zijn en ga vervolgens weer met een zo open mogelijke blik de toekomst in. Dat dan weer wel.

Liefs, Wendy

De parel in de oester- over de moeilijke keuze die het UWV maakt voor onze zoon

De parel in de oester- over de moeilijke keuze die het UWV maakt voor onze zoon published on 2 Reacties op De parel in de oester- over de moeilijke keuze die het UWV maakt voor onze zoon

UWV, autisme, keuze ,parel, oester

Dit blog gaat over de moeilijke keuze die het UWV voor ons maakt over de toekomst van onze zoon die een autistische stoornis heeft.

Afgelopen maandag hebben we bijna een hele ochtend bij het UWV doorgebracht. Eerst een gesprek gehad met de verzekeringsarts en daarna met de arbeidsdeskundige. Tot mijn verbazing ( ja, ook ik heb wel eens last van vooroordelen) waren ze beide zeer goed ingelezen in het dossier van Kenzo en leken (oprecht) begaan met het moeilijke dilemma waar wij voor staan maar waar zij uiteindelijk over gaan beslissen.

Op 20 augustus wordt Kenzo 18. Een leeftijd waarop er voor hem en ons toch wel het één en ander gaat veranderen. Begin dit jaar is er op school (VSO Berkenhofcollege) een arbeidskundig onderzoek afgenomen bij Kenzo. Om een lang verhaal kort te maken is de conclusie dat Kenzo geen arbeidsvermogen zou hebben en derhalve is aangewezen op arbeidsmatige dagbesteding.

Maar is dat wel zo? Ik snap dat ze op school tot die conclusie komen. (Het onderzoek is trouwens afgenomen door Sterk in Werk, die hier in gespecialiseerd zijn). Die conclusie is gebaseerd op wat Kenzo op school en stageplekken van zichzelf laat zien. En dat is helaas heel weinig. In tegenstelling tot thuis waar hij zich veilig genoeg voelt om zichzelf te (durven) zijn. En daar ontstaat nu juist de moeilijkheid ( die dit kabinet ook niet voorzien heeft in de nieuwe participatiewet) . Wijzelf en de mensen die Kenzo al ruim vijf jaar begeleiden zien wel degelijk ontwikkelingsmogelijkheden en groei voor Kenzo. Nee, niet in een reguliere baan, daar moeten we realistisch in zijn maar een beschutte (beschermde) werkplek waar de nieuwe participatiewet wel in zou moeten voorzien, zou op termijn zeker tot de mogelijkheden behoren.

Op dit moment loopt hij stage bij Smaakmakers, een bakkerij, traiteur en bakkerswinkel hier in Etten-Leur. Dit is een onderdeel van Amarant , een organisatie die begeleiding geeft aan mensen met een beperking. Zij hebben aangegeven dat Kenzo daar na zijn opleiding aan de slag zou kunnen. Maar daarvoor is een indicatie nodig voor arbeidsmatige dagbesteding. Hij heeft het daar naar zijn zin en hij kan er zelfstandig naar toe. Als hij daar zou kunnen blijven zou dat in elk geval rust en duidelijkheid geven, zowel voor hem als voor ons. De consequentie is dan wel dat het UWV hem dan een Wajonguitkering geeft omdat hij geen arbeidsvermogen zou hebben en daarmee vervalt ook het recht op begeleiding van een jobcoach of verdere begeleiding van het UWV. Impliciet zeggen we daarmee dan dat we geen ontwikkelingsmogelijkheden meer zien voor Kenzo.

Als het UWV besluit dat Kenzo wel arbeidsvermogen heeft volgen er onzekere tijden want wie helpt Kenzo aan een geschikte beschutte werkplek? De jobcoach is het tot zover niet gelukt in elk geval. Ik las ergens dat de gemeente Etten-Leur dit jaar inzet op het vinden van 10 beschutte werkplekken. Belachelijk weinig als je het mij vraagt. En dan valt hij dus tussen wal en schip en komt hij hoogstwaarschijnlijk thuis te zitten, iets wat wij absoluut niet willen, daar is uiteindelijk niemand bij gebaat.

Het voelt dus als een keuze tussen twee kwaden. Een keuze die niet eens door onszelf gemaakt wordt maar door het UWV. Wij hebben daar dus eerlijk ons verhaal gedaan zoals wij het zien. En dat is geen zwart-wit verhaal met een eenduidige conclusie. Het is uit onze handen nu en het enige wat we kunnen doen is hopen dat het UWV tot een juiste beslissing voor Kenzo komt……..

Eerder deze week zag ik voor mijn studie een interview met een man die het syndroom van Asperger heeft, een autistische stoornis. Ik móest dat stukje toen opschrijven maar begreep niet zo goed waarom. Nu is het kwartje gevallen. Het is een prachtige metafoor voor mensen die een autistische stoornis hebben en ik wil het hier dan ook graag delen ( het is wel in het Engels en dat heb ik zo gelaten omdat het krachtiger voelt dan een vertaling in het Nederlands)

The pearl in the oyster

You know, you have this oyster, and you’re trying to open it and you have all these layers that you need to go through, all these questions. And he keeps coming back, and he keeps asking the same questions. You have to spend a little extra time with him. But if you spend that, invest that little extra time, he’ll pay you back thousands of times. Work hard, show up every day, really don’t take any sick-time, honest, ethical, takes pride in his job. So that’s the pearl. You might have to search a little bit or spend al little extra time picking through it. But if you’re willing to do that, then you’ll find a really shiny pearl and you’ll find a great, great and very hard worker.

Voor mijn prachtige en liefdevolle zoon Kenzo !!

 

Liefs, Wendy

De schuld en schaamte voorbij…..

De schuld en schaamte voorbij….. published on 4 Reacties op De schuld en schaamte voorbij…..

seksueel misbruik, trauma, therapeut,leven,verdriet

Ik vraag van mijn cliënten om zich open te stellen en hun verhaal te doen bij mij. Dan is het wel zo fair dat ik dat zelf ook doe, althans zo voelt het voor mij. Ik heb al eerder het feit benoemd dat ik seksueel misbruikt ben. In dit blog lees je mijn verhaal zoals ik dat 4,5 jaar geleden opgeschreven heb over wat mij is overkomen …..de schuld en schaamte voorbij

Etten-Leur, 23 november 2011

Beschadigd

Ik ben beschadigd. Woorden die ik nu iets meer als 19 jaar geleden tegenover Egon uitte. Waarom gebruik ik nou zo’n zwaar woord? Voelde me een drama Queen en een aansteller. Hoezo was ik beschadigd? Door die paar vriendjes die me besodemieterd hadden? Omdat het thuis niet altijd even makkelijk was? Toch gebruikte ik juist die zin: Ik ben beschadigd. Dat ben ik nooit vergeten. De waarheid zat toen nog ver weggestopt, ergens in een donker hoekje van mijn geest.Egon pakte het goed op trouwens, nam alle tijd zodat we elkaar goed leerden kennen. Geen haast, geen druk, en dat gaf me genoeg vertrouwen om hem in mijn leven toe te laten. En het leven ging verder, we gingen samenwonen, 3 jaar later trouwden we, en een kleine 2 maanden later werd Kenzo geboren. Achttien maanden later gevolgd door zijn zusje Zowy. En weer kabbelde het leven ogenschijnlijk rustig verder. Gewoon met ups en downs net als bij iedereen dacht ik.Tot tweeënhalf jaar geleden: het grote gevoel van onrust in mij. Was dit het nou? Moest ik zo verder tot ik oud en grijs was? Lieve man, twee prachtige kinderen maar toch stilletjes aan doodbloeden van binnen. Dat kon toch niet de bedoeling zijn? Mijn leven had toch zeker meer betekenis als dit? Op zoek naar antwoorden ging ik naar Jac van Dongen  die me bewust maakte van het feit dat ik mijn leven door angst liet leiden. Ik had een “veilige” wereld gecreëerd met mijn gezin. Daar mocht niemand aankomen. Iemand heeft me eens mensenschuw genoemd, en terecht. Niemand kwam voorbij de muur die ik om mezelf had heen gebouwd,  zelfs niet diegene die me het meest dierbaar waren. Jac leerde me stapje voor stapje om mijn verschillende angsten het hoofd te bieden.

En zo kwam ik bij Den Engel terecht. Daar leerde ik van Rian en Marjan hoe onvoorwaardelijke liefde voelt. In dat warme nest durfde ik het langzaam maar zeker aan om de confrontatie met mezelf aan te gaan. Ik heb mezelf toen beloofd om die ontwikkeling aan te gaan, koste wat kost. Al zou ik er bij neervallen. En dat heb ik gedaan, stapje voor stapje vooruit, soms twee stappen terug. Zo durfde ik steeds meer voor mezelf te kiezen en kwam ik langzaam maar zeker in het reine met het verleden. Zo ben ik apetrots op de relatie die ik nu heb met Papa en Mama. Eentje van liefde en het gevoel dat het goed is zoals het is. Daar heb ik hard voor geknokt. Maar dat is het waard geweest.

En zo koos ik er begin dit jaar voor om aan een opleiding te beginnen. Om straks datgene te gaan doen waar mijn hart ligt: mensen helpen. Ook bij de opleiding heeft je eigen persoonlijke ontwikkeling een prominente plek. En zo startte ik met leertherapie en intervisie. Zo werd ik langs meerdere kanten tegelijk geprikkeld en mijn proces kwam in een soort stroomversnelling terecht. Ik werd sterker, krachtiger en gevoel begon langzaamaan weer een plaats te krijgen in mijn leven. Ik leerde hoe het voelt om voor mezelf op te komen, mijn grenzen aan te geven. En dat voelde goed, mijn IK werd weer belangrijk.

Bij de intervisie in maart liet Wilma zich iets ontvallen in de trant van : “wat jou is aangedaan”. Een opmerking die me niet meer los heeft gelaten. Kort daarna kwam de herinnering terug aan een sessie bij Jac, al zo’n zes of zeven jaar geleden. Hij vertelde me dat er een overleden familielid bij me was. Een man, en hij had veel met hout te maken. Die man kwam iets met me goedmaken. Intuïtief wist ik dat het ome Cor was maar ik heb nooit begrepen wat hij met mij goed te maken had.  Daarna kwam het beeld terug van de badkamer van ome Cor en tante Pauline in hun huis in Wouw. En een geur van zeep en een fles Palmolive, met van die uitsparingen aan de zijkant voor je duim en vingers.Op een dinsdagmiddag toen ik aan het stofzuigen was bij mevrouw Dam kwamen al deze herinneringen als een film voorbij. En voor het eerst dacht ik: Zou het kunnen dat……? Is het mogelijk dat ……? Maar waarom weet ik dan niet. Mijn verstand kon en wilde het niet geloven. Ik was er op dat moment niet aan toe om de waarheid onder ogen te zien. Wilde het niet weten. Toch kwam deze film meerdere malen op de meest onverwachtse momenten voorbij en ik heb overwogen om aan Wilma te vragen of het mogelijk is dat iemand seksueel misbruikt is maar dat verdrongen heeft. Maar uit angst om voor gek versleten te worden vraag ik het niet.

Met de intervisie in oktober werd weer een stuk verdriet geraakt. Joke begint me te ondervragen over mijn leven en tot slot vraagt ze wat ik daar zelf van vond. Op dat moment realiseerde ik me dat ik eigenlijk mijn hele leven lang alles alleen doe zonder andere mensen daar in te betrekken. En hoe eenzaam dat eigenlijk is. En langzaam komt dat stuk verdriet eruit.Een paar weken later, de laatste zaterdag van de herfstvakantie. Egon is naar een fotobeurs. Ik kom uit bed en ik ben verdrietig en al snel rollen de tranen over mijn wangen. Ik huil, huil, huil. Op een gegeven moment maak ik er zelfs geluid bij, ik schrik ervan. Het verdriet komt diep uit mijn binnenste. Ik ben op een bepaald moment zelfs zo wanhopig dat ik het uitgil: Help me dan toch. Maar de tranen blijven komen. Als Egon tegen vijf uur thuiskomt en me vraagt hoe mijn dag was doe ik iets dat ik niet snel doe: ik maak hem deelgenoot van mijn verdriet en vertel hem over mijn dag. Ik vraag hem om samen met mij naar een liedje van Guus Meeuwis te luisteren: Wees maar niet bang. Guus kan het beter verwoorden als ik, dit liedje gaat over mij, vertel ik Egon.

En als Guus begint te zingen begin ik opnieuw te huilen. En ik sta Egon toe om mij te troosten. Ik mag uithuilen met zijn armen om me heen, en dat voelt goed. Daarna vertel ik waarom dit liedje over mij gaat. Ik ken die angst, zeg ik. Welke angst?, vraagt Egon. Angst voor mensen, want die doen je pijn. En angst voor het leven, want leven doet pijn.

Dan twee weken geleden, woensdagochtend, leertherapie bij Wilma. Ik vertel haar over het grote verdriet dat naar buiten is gekomen. En dat ik zelfs geluid maakte bij het huilen. Goed zo, zegt ze. Ik kan echter niet goed verklaren waar al dat verdriet en die pijn vandaan komt. Ik heb toch niet zulke verschrikkelijke dingen meegemaakt die dit verdriet kunnen verklaren? Het hoeft ook niet per se groot te zijn, zegt Wilma.Dan houdt mijn ratio me weer eens voor de gek. Dan komt het vast door de allereerste herinnering die dateert uit mijn babytijd. Die heb ik al beschreven in mijn biografie voor leertherapie. Ik lig op de onderzoekstafel van een dokter, bloot. En ik vind het vreselijk naar. Ik wil niet aangeraakt worden. Er is veel licht, kou. Ik voel me hulpeloos en onmachtig. Er is niks wat ik kan doen. Wilma vraagt me of ik met haar terug wil gaan naar die herinnering zodat ik mezelf met terugwerkende kracht kan helen. Ze vraagt me ook of ik het echt wel wil. Of het niet de aangepaste Wendy is die haar een plezier wil doen. Maar ik voel van binnen, het “moet”. Ik moet terug in de tijd. Dus dat doen we. Aangekomen bij die herinnering vraagt Wilma me om de kleine baby te vertellen dat het goed is. Ik houd de kleine Wendybaby in mijn armen. Waar ik had verwacht dat dit heel emotioneel zou zijn was het dit niet. Logisch, want dit was niet de herinnering waar ik naar terug moest maar dat realiseerde ik me toen nog niet.

Bij thuiskomst vertel ik Egon kort over de leertherapie, dat ik ver ben teruggegaan in de tijd. Later die middag bouwt zich een enorme spanning op in mijn lichaam. Het is groot, zwaar, ik weet me geen raad met mezelf. Ga even naar boven op bed zitten. Nee, ik moet het niet alleen doen maar samen. Ik ga terug naar beneden, dan maar even op de bank liggen. Het zakt wel wat maar het gevoel blijft sterk aanwezig. Later die avond in bed vraag ik Egon of hij er voor me wil zijn de komende dagen. Ik denk nog: waarom dan toch? En ik zeg: er zit iets in mij, een gevoel dat groter is als ikzelf. Ik benoem ook woede als een deel van dit gevoel. Ik vraag hem om de volgende ochtend met mij naar het bos te gaan. Ik neem mijn honkbalknuppel mee dan kan ik me flink uitleven, grap ik nog.

En die donderdagochtend gaan we inderdaad naar het bos. En onderweg in de auto komt weer die film voorbij. Nee, ik wil het niet, ik kan het niet. Te veel, te groot, te pijnlijk. We beginnen te lopen in het bos, ik loop wel maar ik zie niet veel. Weer die film. Nee, het kan niet waar zijn. Langzaam word ik misselijk. Zou het dan toch? Zo meteen kots ik alles uit mijn lijf. Dan zie ik het bos om me heen. De zon schijnt, het heeft iets magisch, zoals ook Egon later zegt. Alsof het bos me uitnodigt, toe maar, gooi het er maar uit. Het is licht om je heen, dat zie je toch? Het is goed. Dan vraagt Egon hoe ik me voel. Ik antwoord dat ik misselijk ben. En langzaamaan geef ik woorden aan de film die zich al zo vaak in mijn hoofd is afgespeeld. Ik heb het gevoel dat er iets met me gebeurd is toen ik nog geen twee was en we vier weken inwoonden bij mijn oom en tante in Wouw. Hoe bedoel je, vraagt Egon. Ik heb het gevoel dat ome Cor iets met me gedaan heeft wat niet door de beugel kan. Wat dan? Wat denk je zelf, antwoord ik terug. En langzaam probeer ik ter vertellen over alle puzzelstukjes die op hun plek zijn gevallen. Het dringt allemaal nog niet goed tot me door maar Egon verklaart me niet voor gek en hij loopt ook niet gillend weg. De rest van de dag gaat als een soort roes aan me voorbij.

Dan vrijdagochtend bij Den Engel. De spanning loopt weer hoog op in mij. Dan ben ik aan de beurt om te vertellen over mijn week. Ik debatteer met mezelf, kan ik dit wel vertellen? Maar ik bijt door de zure appel heen en uiteindelijk aan het eind van mijn verhaal zeg ik het voor het eerst hardop: Ik ben als klein meisje van nog geen twee jaar seksueel misbruikt door mijn oom. Ik zeg erbij dat ik mezelf hoor praten en dat ik op dat moment niet bij mijn gevoel kan. Mee dat ik dat zeg begin ik te huilen. De groep komt bij me zitten en ik word getroost. Marjan draait een mooi nummer van Susan Boyle: I am who I was born to be. Daarna lieve woorden. Kitty zegt: wat lijkt me dat eng. En ik begin opnieuw te huilen. Als een moeder slaat Kitty haar armen om me heen en ze troost me, het kleine meisje dat zo gekwetst is. Ook nu huil ik met geluid. Daarna komt Marjan bij me zitten en zegt: het zal wel een beetje raar klinken maar ik ben eigenlijk een beetje blij voor je. Je bent nu aangekomen in de kern van al je angst en verdriet. Ze bevestigt ook wat ik al dacht: ze wist het al. Hoe kan het ook anders als ze me tweeënhalf jaar geleden uitnodigt voor een meditatiegroep met vrouwen die te maken hebben gehad met seksueel of geestelijk misbruik.Toen gooide ik het op geestelijk misbruik omdat ik eens een vriendje heb gehad die het nodig vond om me tot op het bot toe te vernederen. Maar nu blijkt het dan toch over mij te gaan. De dag daarna is het zaterdag en heb ik trainingsdag van school. Wilma geeft les. Als ik die ochtend opsta zitten de tranen al hoog. Ik besluit om voor  de dag begint Wilma in te lichten en ik vraag haar of ze even tijd voor me heeft. Ook aan haar vertel ik over de film in mijn hoofd. En ook Wilma bevestigd dat ze het al wist vanaf de eerste dag dat ik bij haar kwam. Nu is het dus echt. Er is geen ontkomen meer aan. Ik word niet voor gek verklaard. Juist niet. Ook Wilma is “blij” voor me. Ik bevind me in de kern van mijn pijn en verdriet en nu kan ik aan het rouw- en verwerkingsproces beginnen. Mijn verstand begint te ratelen. Moet ik dit aan mijn ouders vertellen? Mijn oom is dood maar mijn tante leeft nog. Wilma adviseert me om eerst tijd voor mezelf te nemen om dit allemaal te verwerken en dan te besluiten of ik het wil vertellen.

Ook nu vloeien de tranen en mensen uit mijn klas zien dat ik het moeilijk heb. Ik vraag Wilma wat ze er van vindt als ik dit met de groep zou delen. Dan weten ze in één keer allemaal wat er met me aan de hand is. Wilma zegt met dat ik het alleen moet doen als de groep veilig genoeg voelt voor mij. Dat is zo. En met Wilma en Nathalie aan mijn zij vertel ik aan de klas wat er met me aan de hand is. Ontzettend moeilijk en confronterend maar achteraf voel ik dat het goed is zo. Dit is wie ik nu ben. Als ik thuiskom dwing ik mezelf om het ook hardop tegen Egon te zeggen. Ik krijg de woorden amper uit mijn strot. Aarzelend zeg ik: ik ben seksueel misbruikt door ome Cor. Dat wisten we donderdagochtend toch al, is zijn reactie. Ik heb het gevoel dat ik hem niet bereik. Dat hij niet ziet hoe groots en overweldigend dit voor mij is. En ik kan het hem op dat moment niet duidelijk maken. Voor hij gaat werken vraag ik hem of hij samen met mij naar Marjan wil. Dat wil hij gelukkig. Ik vraag hem wat hij voelt. Ik denk dat we er samen wel uitkomen, zegt hij.

Vanaf het moment dat ik het geuit heb valt er zoveel op zijn plek. Mijn angsten, altijd mezelf aanpassen, nooit het gevoel ergens bij te horen, altijd wachten op de klap, mijn probleem met eten, verstoord zelfbeeld, gebrek aan zelfvertrouwen, geen grenzen aan kunnen geven, en last but not least problemen met mijn seksualiteit. Schaamte voor mijn lichaam. Ik heb mezelf zo vaak afgevraagd wat er mis was met mij. Waarom mag het licht niet aan, waarom mag hij mij niet zien? Waarom word ik inwendig boos als hij mij onverwachts aanraakt in bed? Waarom schreeuw ik het binnensmonds uit: blijf alsjeblieft van me af. Hoe kan dat nou? Dit is de man waar ik van hou, hoe kan ik nou toch zo op hem reageren? Ligt het aan hem? Nee, dat kan niet, dit is dezelfde man waar ik verliefd op werd. Ligt het aan mij dan? Zou ik dan lesbisch zijn? Maar ik heb nog nooit gevoelens gehad voor een vrouw. Nee, dat is het ook niet. Maar nu wordt me alles duidelijk. Waarom ik ben zoals ik ben. Nu eindelijk na al die jaren vechten tegen mezelf snap ik het. En dat brengt allerlei gevoelens met zich mee, pijn, verdriet, woede, schuld, schaamte. Het is te groot om het allemaal in één keer te kunnen behappen. Maar ik ga het aan. Wij gaan het aan. We gaan samen naar Marjan en daar zijn we allebei open en eerlijk. Er is niks liever dat ik wil dan de man waar ik zoveel van hou weer volledig en compleet toe te laten in mijn leven. Dat gaat van mijn kant de nodige inspanning vergen. Ik zal mezelf keer op keer opnieuw moeten overwinnen, de schuld en de schaamte voorbij.

Egon spreekt zijn vertrouwen in mij uit en geeft aan geduldig te willen zijn. Dat haalt voor mij de druk eraf. Ik krijg de tijd en de ruimte om hiervan te herstellen. We gaan elkaar, en ik mezelf opnieuw ontdekken en dat voelt goed. Ik ben beschadigd. Nu voelt het nog rauw en pijnlijk. Maar stilletjes aan zal het een litteken worden. Een herinnering aan een ver verleden. Maar niet langer een herinnering die mijn leven in het hier en nu bepaald. Dat laat ik niet gebeuren.

Autisme, beperking of talent?

Autisme, beperking of talent? published on 5 Reacties op Autisme, beperking of talent?

autisme

Als moeder van een 17-jarige zoon die een autistische stoornis heeft is de autismeweek van 2 t/m 9 april een mooie aanleiding om het een en ander te delen over mijn ervaring met autisme.

Allereerst over het etiket autisme zelf. Onze zoon is niet autistisch, hij heeft een autistische stoornis. Een wezenlijk verschil dacht ik. Het etiket zegt namelijk helemaal niets over wie hij is. Hij is een hele lieve, grappige, zorgzame en slimme jongen (oké hij is ook gewoon een puber maar dat terzijde) maar hij vertoont gedrag waar wij als ouders en maatschappij nogal eens “problemen” mee hebben.

Ik heb “problemen” expres tussen aanhalingstekens gezet. Het is maar hoe je ernaar kijkt. Hij vraagt om een omgeving die rust, duidelijkheid en structuur met zich meebrengt. Hij heeft tijd nodig om aan mensen en hun omgeving te wennen. Hij moet zich eerst veilig voelen voor hij iets van zichzelf durft te laten zien.

We leven in een maatschappij die constant haast heeft. De 24 uur in een dag zijn maar voor weinig mensen toereikend meer om alles te doen wat ze “moeten” doen. Daarnaast worden we overspoeld met een gigantische hoeveelheid prikkels, de godganse dag door. Wie neemt er nou nog werkelijk tijd voor een ander? Voor een gesprek van mens tot mens? Zonder telefoon, tv, radio, computer of andere vorm van afleiding.

 

Om onze zoon te leren kennen heb je tijd nodig. Tijd en oprechte interesse om te ontdekken wie hij is.

 

Hij houdt ons als ouders (en de maatschappij ook vind ik) constant een spiegel voor. Het zijn met name onze eigen verwachtingen en aannames over wat hij zou moeten, kunnen, zijn en doen die ons “problemen” opleveren. Hij doet gewoon zijn ding en is daar ook nog eens blij mee, hoe simpel kan het zijn? Doordat hij is zoals hij is worden wij met onszelf geconfronteerd en groeien we als mens. We mogen en kunnen met zijn allen nog veel van hem leren. Dat is geen beperking maar inspirerend als je ervoor openstaat.

Neemt niet weg dat er veel tijd en energie in gaat zitten om hem te begeleiden naar een zo zelfstandig mogelijk leven in onze hedendaagse maatschappij. Terwijl het juist vaak de oppervlakkigheid en gejaagdheid van diezelfde maatschappij is waar hij en wij tegenop moeten boksen.

We doen het met liefde!! Wanneer je het etiket losweekt zie je een prachtige jongeman met een hart van goud die niks liever wil dan werken in de horeca want koken en bakken is nou eenmaal zijn passie. Daar leeft hij voor. En wij met hem.

Ik ben er trots op dat ik zijn moeder mag zijn. Hij heeft van mij een completer mens gemaakt.

Liefs, Wendy

P.S.1 Dit is mijn persoonlijke ervaring met onze zoon en ik wil geenszins een algemeen beeld scheppen van mensen die autisme hebben. Ik realiseer me dat ieder mens uniek is en andere mensen kunnen uiteraard andere ervaringen hebben met iemand die autisme heeft.

 

P.S.2 Ik heb dit blog met zijn toestemming gepubliceerd

Doorbreek het taboe rond seksueel misbruik

Doorbreek het taboe rond seksueel misbruik published on 18 Reacties op Doorbreek het taboe rond seksueel misbruik

11745694_10204446667993486_2726946505101429833_n

 

 

In de dingen die ik schrijf, bv in berichten op Facebook of andere social media maar ook in de dagelijkse contacten met mensen , benoem ik regelmatig het feit dat ik seksueel misbruikt ben. Ik realiseer me dat ik daar misschien bij sommige mensen een stukje weerstand mee oproep of ik confronteer ze op zijn minst met een onderwerp dat erg gevoelig ligt en waar men liever niet over spreekt. Mensen die denken: ‘ daar heb je haar weer’ of ‘ moet dat nou?’

Maar ik doe het toch! Waarom? Niet omdat ik het zo leuk vind, geloof me, maar omdat ik vind dat ik het me niet kan veroorloven om te zwijgen en zo het taboe, dat er nog steeds is omtrent misbruik, mede in stand te houden

In Nederland krijgt 1 op de 3 kinderen ooit met een vorm van seksueel geweld te maken. Ja, je leest het goed, 1 op de 3 kinderen !! Wakker worden lieve mensen, jullie kennen allemaal iemand die slachtoffer is of is geweest van seksueel misbruik, jullie kennen ze of je nu van hun verleden of heden op de hoogte bent of niet.

Seksueel misbruik of seksueel geweld is wat mij betreft één van de gruwelijkste dingen die je als kind kunt meemaken. Kinderen, óók hele jonge kinderen en zelfs baby’s ondergaan de meest vreselijke en gewelddadige handelingen omdat er kennelijk mensen zijn die daar geil van worden. En mensen die het gerechtvaardigd vinden om jonge kinderen te misbruiken om zo hun seksuele verlangens te bevredigen of om er ook nog geld aan te verdienen.

Niemand lijkt ooit stil te staan bij de gevolgen die dit heeft voor de kinderen die dit helaas moeten meemaken. En die gevolgen kunnen behoorlijk ingrijpend zijn. Een kind dat misbruikt wordt, wordt op de meest gruwelijke manier beroofd van zijn onschuld, van zijn gevoel van veiligheid, van zijn vertrouwen. Wanneer iemand je misbruikt zegt hij als het ware : ‘ Wat jij wilt en wat jij vindt doet er niet toe, mijn behoeftes zijn belangrijker als die van jou en ik neem wat me toekomt, jij bent niks, jij bestaat niet’.

Vanaf dat moment gaat leven pijn doen en gaat het kind overleven. Sociaal wenselijk gedrag vertonen of juist niet, altijd alert zijn, altijd bang zijn, proberen te anticiperen op wat je denkt dat er van je verwacht wordt. Slachtoffers raken steeds meer van hun kern en eigen ‘ik’ verwijderd tot ze op het laatst geen idee meer hebben wie ze werkelijk zijn. Leven op de automatische piloot, eetstoornissen, angststoornissen, onvervulbare leegte voelen, zelfhaat, extreme controlebehoefte, automutileren, het zijn zo maar een paar consequenties die seksueel misbruik tot gevolg kan hebben en vaak is het ook nog een combinatie van meerdere tegelijk.

Ikzelf heb een lange weg afgelegd om het misbruik een plaats te geven en te verwerken en ik gun het werkelijk niemand om dit mee te moeten maken. De doodsangst op het moment dat het gebeurt, de eenzaamheid en alles wat ik heb aan moeten pakken om de weg naar mezelf terug te vinden, het lijkt me tot op de dag van vandaag af en toe nog onwerkelijk maar ik heb het gedaan. Maar het heeft me óók sterk gemaakt. Ik heb het overleefd en nu lééf ik weer!

Ik ben sterk genoeg om er over te kunnen praten en daarmee wil ik tegelijk een stem geven aan hen die dat (nog) niet kunnen of willen. Ook zij verdienen het om gehoord en gezien te worden, om in hun bestaan erkend te worden. Geen enkel kind verdiend het om dit mee te maken. Kinderen zijn puur en onschuldig en niemand heeft het recht om hen dat te ontnemen.

Dus de volgende keer dat je iets leest of hoort over seksueel misbruik en je wordt geconfronteerd met je eigen ongemak over dit onderwerp, sta dan eens even stil bij de slachtoffers en het ‘ongemak’ wat zij hebben meegemaakt. Zolang er nog kinderen misbruikt worden zal ik mijn stem laten horen en blijf ik er over praten. Ik daag je uit om hetzelfde te doen, alleen dan kunnen we het taboe misschien doorbreken.

Liefs, Wendy                                                                                                                                                                     Delen wordt op prijs gesteld, we zijn tenslotte een taboe aan het doorbreken 😉

Snert

Snert published on

62bfb2c55321abee32c9a65d243f5ca8

Vandaag maak ik snert. Nou zul je misschien denken ‘lekker belangrijk’ met alles wat er eergisteren en gisteren in Parijs is gebeurd. Dat is ook mij niet ontgaan uiteraard.

Vanaf het moment dat vrijdag de eerste berichten en beelden doorkwamen maakte een gevoel van wanhoop en onmacht zich van mij meester. En gistermorgen liepen ook bij mij de tranen over mijn wangen toen de grootte en de impact van wat daar gebeurd is tot mij doordrong. Verdiet, wanhoop, onmacht en waarom? Waarom doen mensen elkaar dit toch aan ? Dierbaren die nooit meer thuis zullen komen, of die in een ziekenhuis moeten vechten voor hun leven.

Wat iemand ertoe zet om tot dit soort onmenselijke acties over te gaan, ik weet het niet, voor mij is het onbegrijpelijk en misschien wíl ik dit ook niet begrijpen. Maar wat ik wel weet is dat ik niet blijf hangen in het gevoel van wanhoop en onmacht en al helemaal niet in angst, als ik dat doe hebben deze terroristen hun doel bereikt

Dus ik raap mezelf weer bij elkaar en ik blijf dicht bij mezelf, voel mijn eigen kracht en liefde. Daarmee bereik ik misschien niet de mensen die dit soort vreselijke dingen doen maar wel de mensen in mijn naaste omgeving. Ik koester mijn dierbaren en de mensen om me heen en alles wat ik heb en ervaar in mijn leven.

Dus vandaag maak ik met al mijn liefde en aandacht een heerlijke pan snert en ben ik dankbaar voor al het mooie in mijn leven en stuur ik  liefde, kracht en energie naar alle mensen die het nodig hebben, niet alleen in Parijs maar aan een ieder die het kan gebruiken!

Liefs, Wendy