Skip to content

Vandaag huilt mijn moederhart

Vandaag huilt mijn moederhart published on Geen reacties op Vandaag huilt mijn moederhart

autisme, zorg,WLZ, WMO, CJG, bewindvoering, mentorschap, curatele

Vandaag huilt mijn moederhart. Al sinds dit voorjaar werkt Kenzo naar volle tevredenheid bij de Smaakmakers. Eerst als stage, vervolgens als dagbesteding. Steeds voor tweeënhalve dag in de week. Toen hij nog op school zat was dat prima, net zoals in de zomervakantie. Na de zomer merkten we al gauw dat die tweeënhalve dag echt te weinig is. Wij en Kenzo zouden graag zien dat hij gewoon vier hele dagen daar naar toe kan.

Hij mist de structuur, weet niet wat hij met al die tijd moet doen. Vervolgens komt hij (logisch) bij ons: “Gaan we nog iets doen vandaag” horen we meerdere malen op een dag. Erg sneu en vervolgens gaat hij dan weer naar boven en stort zich op zijn laptop en muziek.

Eem tijd geleden heb ik dus bij het CJG aangegeven dat we graag meer dagdelen dagbesteding willen. Dat was geen enkel probleem, we hebben daar iemand getroffen die erg met ons meedenkt en bereid is zich in te zetten. Maar nu zijn we dus al weer een hele tijd verder en is er dus nog niks geregeld. Er is een administratief probleem tussen Amarant en het CJG. Het CJG zegt dat alles geregeld is, Amarant zegt van niks te weten. Ik ben al weken bezig om te proberen die twee partijen op één lijn te krijgen. Van de week heb ik de toezegging gehad van het CJG dat Kenzo per direct die vier dagen mag gaan werken ook al moet er achter de schermen nog wat geregeld worden. Kenzo mag er immers niet onder lijden. Maar vandaag bleek maar weer dat de bureaucratische rompslomp toch belangrijker is dan het welzijn van mijn zoon. Bij Amarant is één en ander nog niet in het systeem verwerkt en zolang dat het geval is kan hij dus geen vier dagen werken.

Het is zo frustrerend als ik probeer om alles in goede banen te leiden en vervolgens zo tegen een muur aanloop. Het is helaas tekenend voor de zorg in onze huidige maatschappij, uiteindelijk zijn de papieren en de cijfertjes (euro’s) belangrijker dan de cliënt. En dat vind ik erg verdrietig, ik word elke dag geconfronteerd met de effecten die het heeft op Kenzo. Dan zie ik hem zitten op de bank, en dat raakt me. Hij verdient het allerbeste, onze stoere knul met zijn hartje van goud. Het enige wat wij willen is dat zijn leven er toe doet, niet alleen voor onszelf maar vooral voor hem……. dus vandaag ben ik boos en gefrustreerd en huilt mijn moederhart

Liefs, Wendy