Skip to content

Zwart? Wit? Of toch grijs?

Zwart? Wit? Of toch grijs? published on 6 Reacties op Zwart? Wit? Of toch grijs?

 

zwart,wit,grijs,mens,therapeut,autisme.zoon,toekomst                                                                                                           Vandaag viel hij dan eindelijk op de deurmat, de uitspraak van het UWV over de toekomst van onze Kenzo. Ik heb maandag al telefonisch contact gehad met de arbeidsdeskundige dus ik wist wat hun oordeel zou zijn. Maar als je het dan zo zwart-wit op papier leest is dat voor deze moeder toch even slikken.

Zowel de verzekeringsarts als de arbeidsdeskundige hebben bij de uitspraak een heel verslag toegevoegd met hun bevindingen. En hoewel het meeste al bekend was omdat dat overgenomen is uit de dossiers die we zelf moesten aanleveren komt dat dan toch hard binnen. Hun conclusie is duidelijk, volgens hen heeft Kenzo geen arbeidsvermogen en zal hij dat in de toekomst ook niet ontwikkelen. Dat is erg zwart, voor mij in elk geval.

Het wit is wat we zelf inkleuren, wat we thuis van hem zien. De lieve jongen die een pan kippensoep voor me klaar had staan toen ik thuiskwam uit het ziekenhuis na een pittige operatie. Het wit is de lieve jongen die een prachtige blauwe orchidee met zorg heeft uitgezocht voor moederdag, omdat die zo mooi staat in mijn praktijk. De jongen die grapjes met mij maakt en mij loedertje noemt in plaats van moedertje. De lieve jongen die ik alleen zag huilen toen mijn moeder overleden was. De lieve jongen met het hart van goud, dat is het wit.

Het grijze is alles daar tussenin. De realiteit waarmee we moeten leven. Het grijze dat ook angst met zich meebrengt, zorgen voor de toekomst. Nu zijn wij er nog om alles in goede banen te leiden. En dat doen we met alle liefde. Maar er komt een dag , dan zijn wij er niet meer. Wie zorgt er dan voor Kenzo? Het huidige zorgstelsel wekt bij mij in elk geval niet veel vertrouwen, zeker niet als het om het welzijn van mijn zoon gaat. Wie komt er straks voor zijn belangen op? Ik vecht als een leeuwin voor hem, altijd gedaan. Zijn komst heeft mij destijds de kracht gegeven om het leven aan te gaan, om door te leven en hij heeft me zoveel over mezelf geleerd. Wie neemt dat straks over? Dat is het grijze.

En als therapeut zou ik tegen mezelf zeggen dat het niet zoveel zin heeft om me nu al zorgen te maken over een toekomst die er nog niet is. Maar ik ben niet alleen een therapeut, ik ben bovenal een mens. Als je me knijpt roep ik au, en als ik dan de uitspraak van het UWV lees, dan huilt mijn moederhart. Dus ik neem even de tijd om hier verdrietig over te zijn en ga vervolgens weer met een zo open mogelijke blik de toekomst in. Dat dan weer wel.

Liefs, Wendy